Aflevering 3: “What you see, is what you get”
Loading ...
Jos zit te staren naar tien monitoren. Als een roofvogel zweeft hij boven het RET traject, hij schiet naar beneden als hij een probleem signaleert. Jos vertelt over zijn werk. Hoe het werkt, wat hij doet en wat zijn verantwoordelijkheden zijn. Drie jaar geleden is hij overgestapt van functie buschauffeur naar dienstleider veiligheidstoezicht. In dezelfde periode is zijn zoon blind geworden… Kijkt hij misschien onbewust voor twee?
We belanden in een discussie tussen een “zwartrijder” en de CBA-er Herman. Vanaf dat moment volgen we hem. Na afhandeling zegt Herman lachend tegen de regisseur: ‘Je moet er wel de humor van inzien, want anders is het niet te doen. Je doet het in dit werk nooit goed, maar daar moet je niet te veel bij stilstaan.’ Herman lijkt een rauwdouwer die geen onzin pikt, maar we leren hem gedurende de uitzending beter kennen als hij gevoelig en verstandig opereert met een zwartrijdster die in de problemen zit.
september 28th, 2009 at 16:56
ik vind het stukje tussen de 4.23 en 4.37 zo grappig
september 28th, 2009 at 20:10
Herman ik vond je top Het moet niet alleen om het proces-erbaal gaan. Maar hier heb je ook laten zien dat we als Cov-er een hart hebben.
september 29th, 2009 at 09:59
misschien is “halte” iets voor de grote publieke omroep???
het laat de buitenwereld zien dat er MENSEN werken in het openbaar vervoer.
oktober 10th, 2009 at 00:24
Wat is de begintune?? Wie heeft dit gemaakt?? Geweldig!!
oktober 10th, 2009 at 11:57
Ik ben helemaal met Petje eens!!! HALTE moet inderdaad naar de grote publieke omroep
oktober 10th, 2009 at 19:00
Wat een geweldige mensen! Fijn dat je hier je gevoelens kunt uiten in je werk! Zulke collega’s daar moeten er meer van zijn en hopenlijk zijn jullie ook zo onder en voor elkaar!Dit maakt tevens dat je het bedrijf als zodanig met andere ogen gaat zien! De RET dat zijn jullie! Geweldige mensen!
oktober 22nd, 2009 at 02:12
Ik heb net aflevering 3 gezien, veel humor, maar zeker ook een hele mooie aflevering die ook de andere kant van de ret-ers laat zien.
Maar wat ik me nou afvraag, welke muziek wordt er hier gebruikt?
Verder echt een perfect serie, moet meer van komen, echt.
oktober 26th, 2009 at 15:09
ik vond het een mooie aflevering
herman heeft een goede hart voor mensen met problemen
succes met de afleveringen
december 1st, 2009 at 01:57
Met tranen in mijn ogen zi ik deze aflevering te bekijken.
Ik kom zelf uit Zeist bij Utrecht. Mijn familie komt uit rotterdam. Ik heb kennis gemaakt met dit programma via de digitale kanalen van Ziggo. En ben inmiddels vaste kijker. Ik vind echt dat Herman warm vol en zeer correct heeft gehandeld richting de zwartrijder. Nou ben ik zelf blind. En dapper dat Herman zo sterk achter zijn zoon blijft staan. Mijn moeder was vroeger ook zo. Mijn vader was toch wat minder. Ik heb zelf dan de oogziekte Aniridi en zie inmiddels helemaal niets meer.
Aan de stem van die jonge dame kon je al bij voorbad horen dat er genoeg loos was. Herman had er ook politie bij kunnen halen, maar dan waren er voor die dame vrees ik alleen maar extra problemen bij gekomen.
Herman als je hier mee leest, set hem op. Je je bent een dik voorbeeld van sprectvol met elkaar om gaan, luisteren naar elkaar en gevoelens tonen, dag mag duidelijk bij jou.
Wanneer gaat dit programma naar de landelijk zenders toe?
Groetjes, Marko
mei 23rd, 2010 at 10:49
Hoi! Door Marko geattendeerd op deze uitzending. Ook ik kreeg tranen in mijn ogen bij het volgen van de twee verhalen. Aan de ene kant de machteloze vader die meelijdt met zijn zoon maar met gepaste trots de eigenwijze puber beschermt, en aan de andere kant Vicker Herman, die het lef heeft zijn hart te volgen omdat zijn gevoel hem ingeeft dat dat meisje eerder een zetje vooruit dan een boete verdient.
Beide mannen hebben gemeen dat ze niet alleen met hun ogen kijken. Dat heet ‘zien’. Ik ben blij dat we nog ‘zienden’ hebben in een samenleving die steeds minder oog voor de individuele mens heeft. Mensen als zij zijn de blindegeleiders van de maatschappij. We kunnen ze niet genoeg eren.
Overigens knap gefilmd, gemonteerd en van de juiste begeleidingsmuziek voorzien.
Robert Post, buschauffeur GVU Utrecht.